O Tribunal Superior de Galicia, en sentenza de 28 de maio de 2019 estableceu que non corresponde ao traballador probar que existe unha imposibilidade de conciliación entre a vida familiar e a laboral para esixir unha xornada á carta por estes motivos.
Nesta sentenza, recoñécese a unha traballadora que viña gozando dunha redución de xornada por fillo a cargo o horario que ela solicita, e aínda que a priori poida parecer máis do mesmo que noutras moitas sentenzas ditadas na mesma materia, o curioso do asunto estriba en que o maxistrado fai fincapé en que non se lle pode esixir á empregada que, de forma pormenorizada, acredite a imposibilidade de conciliar a súa vida familiar e laboral.
A empresa esixía proba da imposibilidade
A súa empresa negoullo porque entendía que non dera proba suficiente da súa necesidade. Por unha banda, entendía que co horario escolar da súa filla ben podería quedar a comer ou a realizar actividades extraescolares, e por outro, non probaba que o seu marido non puidese conciliar no seu traballo ou que non dispuxese da axuda de avós ou terceiras persoas.
Pero neste momento no que estamos no que é tan difícil a conciliación da nosa vida co traballo, para os xuíces é intranscendente que o centro escolar ao que acoden os nosos fillos non teña comedor ou actividades extraescolares, e por iso, non ha de acreditarse ante o empleador ao que se solicita o novo horario. Pero é que ademais, aínda que o houbese, non nos esquezamos que acudir a estas actividades supón un gran custo económico para as familias, custo que en moitos casos non se pode soportar.
Por igual razón tampouco se pode esixir á traballadora, xa que son elas as que na maioría dos casos solicitan a redución e concreción horaria, que probe que o pai dos menores non pode adaptar a súa xornada, ou que non dispón de axuda de terceiros familiares (avós) ou sen ser familiares, ou que o horario peticionado sexa o mellor para o goce da familia no seu conxunto.
Porque o dereito á concreción horaria é un dereito personalísimo que só admite restricións por parte da empresa no caso de que ambos os proxenitores presten servizos na mesma empresa, o que non é o caso.
Non existe obrigación de probar a imposibilidade
Non se ha de probar, nin sequera mencionar, que a parella da actora téñao máis ou menos difícil que ela para conciliar. E menos aínda alegar que poden ser os avós quen coiden do menor. Porque a patria potestade corresponde aos pais, quen han de soster aos seus fillos e non só economicamente, dándolles alimentos, senón tamén nun aspecto fundamental como é a educación e a compañía. E sen conciliar, dificilmente conseguirase.
Apóiase ademais a Sala para recoñecer o dereito peticionado pola traballadora en que o horario por ela solicitado é un dos contemplados no acordo de conciliación e en que a empresa non probou que tal horario resulte imposible ou notablemente gravoso.
A última xurisprudencia respecto diso
Recente xurisprudencia xa se encargou de afirmar que non se pode denegar o dereito á concreción horaria só por meras razóns organizativas de carácter xenérico, senón que se debe indicar, de forma concreta, a imposibilidade ou a importante dificultade de aceptar o horario proposto.
Foi o TC quen se encargou de perfilar os criterios mínimos en relación ao dereito á concreción horaria, e de indicar que non se poden establecer fórmulas xenéricas. Ha de investigarse caso por caso e analizando as particulares circunstancias.
En suma, a redución de xornada, con concreción horaria dentro da xornada ordinaria, que non implica un cambio de quendas ou de días de prestación de servizo, é dereito personalísimo do traballador correspondéndolle a este fixar a concreción horaria.
E en caso de ser necesaria unha modificación, ben no sistema de quendas ou no do número de días de prestación de servizos non corresponde automaticamente á traballadora a concreción, pero si deben ponderarse as circunstancias concorrentes, xa que non facelo, e negar directamente a redución de xornada proposta pola traballadora sen entrar a valorar os dereitos en xogo, supón unha vulneración ao dereito á non discriminación por razón de sexo
Nesta sentenza, recoñécese a unha traballadora que viña gozando dunha redución de xornada por fillo a cargo o horario que ela solicita, e aínda que a priori poida parecer máis do mesmo que noutras moitas sentenzas ditadas na mesma materia, o curioso do asunto estriba en que o maxistrado fai fincapé en que non se lle pode esixir á empregada que, de forma pormenorizada, acredite a imposibilidade de conciliar a súa vida familiar e laboral.
A empresa esixía proba da imposibilidade
A súa empresa negoullo porque entendía que non dera proba suficiente da súa necesidade. Por unha banda, entendía que co horario escolar da súa filla ben podería quedar a comer ou a realizar actividades extraescolares, e por outro, non probaba que o seu marido non puidese conciliar no seu traballo ou que non dispuxese da axuda de avós ou terceiras persoas.
Pero neste momento no que estamos no que é tan difícil a conciliación da nosa vida co traballo, para os xuíces é intranscendente que o centro escolar ao que acoden os nosos fillos non teña comedor ou actividades extraescolares, e por iso, non ha de acreditarse ante o empleador ao que se solicita o novo horario. Pero é que ademais, aínda que o houbese, non nos esquezamos que acudir a estas actividades supón un gran custo económico para as familias, custo que en moitos casos non se pode soportar.
Por igual razón tampouco se pode esixir á traballadora, xa que son elas as que na maioría dos casos solicitan a redución e concreción horaria, que probe que o pai dos menores non pode adaptar a súa xornada, ou que non dispón de axuda de terceiros familiares (avós) ou sen ser familiares, ou que o horario peticionado sexa o mellor para o goce da familia no seu conxunto.
Porque o dereito á concreción horaria é un dereito personalísimo que só admite restricións por parte da empresa no caso de que ambos os proxenitores presten servizos na mesma empresa, o que non é o caso.
Non existe obrigación de probar a imposibilidade
Non se ha de probar, nin sequera mencionar, que a parella da actora téñao máis ou menos difícil que ela para conciliar. E menos aínda alegar que poden ser os avós quen coiden do menor. Porque a patria potestade corresponde aos pais, quen han de soster aos seus fillos e non só economicamente, dándolles alimentos, senón tamén nun aspecto fundamental como é a educación e a compañía. E sen conciliar, dificilmente conseguirase.
Apóiase ademais a Sala para recoñecer o dereito peticionado pola traballadora en que o horario por ela solicitado é un dos contemplados no acordo de conciliación e en que a empresa non probou que tal horario resulte imposible ou notablemente gravoso.
A última xurisprudencia respecto diso
Recente xurisprudencia xa se encargou de afirmar que non se pode denegar o dereito á concreción horaria só por meras razóns organizativas de carácter xenérico, senón que se debe indicar, de forma concreta, a imposibilidade ou a importante dificultade de aceptar o horario proposto.
Foi o TC quen se encargou de perfilar os criterios mínimos en relación ao dereito á concreción horaria, e de indicar que non se poden establecer fórmulas xenéricas. Ha de investigarse caso por caso e analizando as particulares circunstancias.
En suma, a redución de xornada, con concreción horaria dentro da xornada ordinaria, que non implica un cambio de quendas ou de días de prestación de servizo, é dereito personalísimo do traballador correspondéndolle a este fixar a concreción horaria.
E en caso de ser necesaria unha modificación, ben no sistema de quendas ou no do número de días de prestación de servizos non corresponde automaticamente á traballadora a concreción, pero si deben ponderarse as circunstancias concorrentes, xa que non facelo, e negar directamente a redución de xornada proposta pola traballadora sen entrar a valorar os dereitos en xogo, supón unha vulneración ao dereito á non discriminación por razón de sexo
http://noticias.juridicas.com
Ningún comentario:
Publicar un comentario