A
regulación das baixas por enfermidade percorreu un longo e tortuoso
camiño. Os empresarios presionaron ao Goberno para que dea máis
control ás mutuas e que estas poidan decidir a alta dos
traballadores. Ao comezo da lexislatura, a ministra de Emprego,
Fátima Báñez, prometeu á CEOE que así sería porque, ademais,
permitiría reducir o custo da incapacidade temporal para as arcas
públicas. O proxecto, con todo, atopouse co muro dos sindicatos e
dos médicos do sistema público de saúde, que fixeron valer o
carácter sanitario da baixa. Tras ano e medio de debate e sucesivos
borradores, o Consello de Ministros ten previsto aprobar este venres
o Real Decreto de Incapacidade Temporal (IT) e o anteproxecto de Lei
de Mutuas da Seguridade Social.
Na
súa última redacción ata agora, o Executivo optou por dar unha de
cal e outra de area. Así, as mutuas poderán intervir no control das
baixas por continxencias comúns desde o primeiro día e presentar
propostas de alta. O anteproxecto de lei de mutuas establece un
período de cinco días (agora é de 15) para que o médico de
atención primaria ou de familia conteste a esa petición. Se non o
fai, o Instituto Nacional da Seguridade Social (INSS) decidirá se se
declara a alta ou non.
O
Goberno, en calquera caso, renuncia ao silencio administrativo
positivo, recollido no texto presentado en decembro e que supuña que
se non había resposta do médico automaticamente aprobábase a alta
pedida pola mutua. A cambio, obriga a que sempre haxa unha resposta
ás solicitudes das mutuas. Sostén que non poden quedar sen
contestar as «propostas motivadas de alta» e argumenta que estas se
propoñen «despois dunha revisión e unhas probas».
Con
todo, José Morán, vicepresidente da Federación de Asociacións de
Inspección de Servizos Sanitarios (FAISS), defende que a baixa é
«parte da prescrición do tratamento» e ten que ser o médico do
centro de saúde -que é quen atende aos pacientes- o que debe
decidir cando está en condicións de volver ao traballo. Sinala que
as mutuas ven a incapacidade temporal como unha prestación
económica, non sanitaria. «A xestión da IT pódese mellorar, pero
se o criterio é que se gasta moito acabarán dicindo que non se
fagan transplantes».
Na
procura dun camiño intermedio, pero reforzando a posición das
mutuas, a opción do Ministerio de Emprego e Seguridade Social foi
reforzar o papel de «vixiante» do INSS. Actualmente, o instituto xa
revisa as baixas médicas cando a mutua reclama que se dea a alta ao
traballador, e é o que decide, en última instancia, se a baixa é
procedente ou non. Ao redor do 90 % dos casos, o INSS conclúe que o
criterio do médico do sistema sanitario é correcto. No outro 10 %
hai discrepancias, «o que non significa que esas baixas sexan
fraudes, senón que o medicamento non é unha ciencia exacta»,
puntualiza Morán. «Nós non regalamos as baixas», corrobora
Francisco José Sáez, coordinador do grupo de xestión da Sociedade
Española de Médicos Xerais e de Familia (SEMG).
Por
outra banda, o real decreto de IT establece un novo procedemento de
partes médicos de incapacidade temporal adaptado á enfermidade do
traballador, para evitar que os enfermos de longa duración teñan
que ir cada semana a solicitar a confirmación da baixa e entregala á
empresa. Establécense ata catro tipos de partes en función do tempo
estimado da incapacidade temporal: inferior a cinco días, onde o
parte de baixa e alta dítase o mesmo día; entre 5 e 30 días; entre
31 e 60 días; e máis de 61 días. Tras unha primeira revisión á
semana, a seguinte poderase realizar cunha distancia de entre 14, 28
e ata 35 días, respectivamente.
Ademais,
establécense unhas táboas orientativas de duración de cada
enfermidade, en función da idade, o xénero e a ocupación laboral.
Estas táboas servirán tamén de referencia á hora de citar
pacientes para revisión por parte da Inspección do Instituto
Nacional da Seguridade Social, que se comprometeu a esperar a que o
traballador enfermo supere o período medio estimado desas táboas.
No
entanto, os médicos consideran «demasiado confuso» o
establecemento dos prazos incluído no real decreto, o que vai
dificultar a súa aplicación, segundo Sáez. Pola contra, si os
tranquilizou que non se permita ás mutuas o acceso ao historial
clínico do paciente.
O
gasto en prestacións por incapacidade temporal diminúe de forma
continuada desde o ano 2008, cando marcou un máximo de 7.533 millóns
de euros. Este ano, baixará ata os 4.878 millóns de euros, segundo
o consignado nos Orzamentos. E é que, a pesar de que as baixas por
continxencias comúns aumentaron ata abril un 17,5 % respecto ao
mesmo período do 2013, a súa duración cae en picado, xa que ha que
pasou de 36 días de media no 2011 aos 21,6 deste ano.
Fonte:
lavozdegalicia.es
Ningún comentario:
Publicar un comentario