20/09/21
17/09/21
15/09/21
A CIG reitera a solicitude de aplicación do incremento retributivo do 0,9% antes de iniciar as accións correspondentes pola inaplicación deste dereito do Persoal
A CIG vén de lle reiterar onte por rexistro ao Concello de Betanzos que debe aplicar o incremento retributivo do 0,9% do ano 2021 e pagar os atrasos correspondentes de inmediato ou, do contrario, verase na obriga de iniciar as accións legais oportunas tendo en conta que o persoal laboral só ten dereito a un ano de atrasos no caso de retribucións e se o Concello non pagase proximamente podería perder dereitos por culpa da mala xestión en Persoal do Concello.
Dous anos sen actas nas mesas de negociación
A CIG solicitou onte por rexistro os borradores das actas das mesas de negociación, xa que desde o ano 2019 o Concello de Betanzos leva sen someter a aprobación ningunha cando deberan aprobarse en cada nova reunión. O Concello de Betanzos leva seis reunións sen presentar nin someter a aprobación as actas correspondentes e dificulta o coñecemento dos acordos adoptados. En varias ocasións tamén a CIG solicitou certificacións dos acordos adoptados e Concello de Betanzos tampouco llos facilitou.
14/09/21
O número de pausas de cinco minutos en PVD debe ser igual ao de horas de traballo efectivo nunha xornada continuada ou partida
Non cabe dúbida algunha de que a norma en cuestión, cuxa exéxese e aplicación se discute, ten natureza de norma de prevención de riscos laborais. Tal carácter xa foi destacado pola Sala en supostos nos que se discutiu o seu alcance en problemas diferentes ao que agora examinamos, pero próximos en canto interpretaron o precepto en cuestión en relación a cuestións diversas. Así, a STS do 22 de maio de 2012 (Rec. 76/2011) recoñeceu de maneira clara o dereito á pausa pola súa actividade en PVD da última hora de traballo efectivo dentro da xornada laboral diaria, independentemente da duración desta última; o que supón un antecedente de extraordinaria importancia para a resolución do presente recurso.
Sinala o artigo 54 do referido convenio, baixo o título «Pausas en PVD» (pantallas de visualización de datos) que: "Ademais dos descansos sinalados no artigo 24 deste Convenio, e sen que sexan acumulativas aos mesmos, e tamén coa consideración de tempo efectivo de traballo, o persoal de operacións que desenvolva a súa actividade en pantallas de visualización de datos terá unha pausa de cinco minutos por cada hora de traballo efectivo. Ditas pausas non serán acumulativas entre si. Corresponderá á empresa a distribución e forma de levar a cabo ditas pausas, organizándoas de modo lóxico e racional en función das necesidades do servizo, sen que tales pausas poidan demorar, nin adiantar, o seu inicio máis de 15 minutos respecto a cando cumpran as horas fixadas para a súa execución".
Hai que ter en conta que esta norma, cuxa exégesis e aplicación discútese, ten natureza de norma de prevención de riscos laborais, polo que debe ser interpretada e aplicada no sentido máis favorable á finalidade da mesma, singularmente a preservación da saúde dos traballadores e a evitación de toda alteración que poida producirse como consecuencia do traballo. Ese carácter de norma de prevención de riscos laborais foi destacado por esta Sala en supostos nos que se discutía o seu alcance en problemas diferentes ao examinado neste caso, pero próximos despois de que interpretaron o precepto en cuestión en relación con cuestións diversas. Así, recoñeceuse de maneira clara o dereito á pausa de 5 minutos da última hora de traballo efectivo dentro da xornada laboral diaria, independentemente da duración desta última, así como que ese descanso de 5 minutos en PVD por cada hora efectiva de traballo, debíase considerar como tempo efectivo de traballo.
Neste contexto, con independencia de que, dentro dunha marxe de máis ou menos 15 minutos respecto do comezo ou finalización de cada hora de traballo, a empresa poida organizar as pausas de maneira lóxica e racional en función das necesidades do servizo, do que non cabe dúbida, segundo a interpretación que se desprende do precepto, é que ao final de cada xornada a suma de pausas de PVD debe ser igual ao número de horas de traballo efectivo que se realizaron ao longo de toda a xornada, con independencia de que a mesma sexa continuada ou partida. Unicamente desta forma pódese cumprir plenamente a letra e a finalidade do precepto convencional.
Ligazón á Sentenza Nº 581/2021 do Tribunal Supremo
O risco de depresión aumenta un 300% nunha contorna laboral tóxica
As empresas que non poñen como prioridade a saúde mental dos seus empregados/as provocan o aumento da taxa de depresión entre o seu persoal ata nun 300%. Así o concluíu un equipo de investigadores da Universidade de Australia tras un ano de estudo en diferentes sectores poboacionais de traballadores/as.
Tendo en conta que o noso lugar de traballo é como o noso segundo fogar, pola cantidade de horas que pasamos nel, é lóxico pensar que as condicións desta contorna poidan ter unha influencia significativa no noso benestar físico e mental. O estudo centrouse en cuantificar precisamente o efecto que un ambiente de traballo tóxico pode ter no noso estado de ánimo.
Os resultados, publicados no British Medical Journal, cuxo texto completo achegamos, baseáronse nunha serie de cuestións baseadas no clima de seguridade psicosocial (PSC) da contorna laboral, isto é, as políticas, prácticas e procedementos orientados a protexer a saúde e seguridade mental.
Nas devanditas conclusións acharon que os lugares nos que se respira un clima tóxico, expoñen a un risco de depresión maior que o de morrer dunha enfermidade cardiovascular ou sufrir un accidente cerebrovascular en xornadas laborais de moitas horas. Neste sentido, o estudo tamén evidenciou que os homes eran máis propensos que as mulleres para sufrir depresión se os seus empregadores descoidaban a súa saúde psicolóxica.
''A evidencia amosa que as empresas que non recompensan ou recoñecen aos seus empregados polo traballo duro, impoñen demandas irrazonables aos traballadores e non lles dan autonomía, están a colocar ao persoal nun risco moito maior de depresión'', comenta Amy Zadow, líder do traballo que publica a revista BMJ Open.
Crese que a depresión afecta a uns 300 millóns de persoas, e os informes indican que máis persoas estiveron sufrindo de mala saúde mental debido á pandemia. Por exemplo, os datos da Oficina de Estatísticas Nacionais amosan que un de cada cinco adultos no Reino Unido experimentou depresión entre xaneiro e marzo, fronte a un de cada 10 antes da crise do coronavirus.
ACOSO LABORAL
Sorprendentemente, os investigadores tamén descubriron que o acoso non só afecta ao benestar psicolóxico da vítima, senón tamén ao perpetrador do acoso e ás testemuñas. Agregou que os custos globais do acoso e o esgotamento son significativos como resultado do absentismo e a baixa produtividade. Para abordar este problema, Dollard pediu un "cambio organizacional de alto nivel".
"Neste estudo investigamos o acoso nun contexto grupal e por que ocorre. Ás veces, a tensión é un causante do acoso e, no peor dos casos, pode establecer un nivel de comportamento 'aceptable' para outros membros do equipo. Mais sobre todo, o acoso pódese predicir a partir do compromiso dunha empresa coa saúde mental, polo que se pode “previr", conclúen os autores.
08/09/21
Bases da convocatoria para a cobertura dunha praza de Técnico/a de igualdade
O Concello de Betanzos publica a convocatoria para a cobertura dunha praza de técnico/a de igualdade e aproveitar para rebaixar o grupo, nivel e complemento específico dun posto que obviamente considera prescindible, xa que a pesar de levar sendo moitos anos sendo ocupado por persoal interino teima en non incluír na Relación de Postos de Traballo.
Segundo os datos para aprobación do cadro de persoal 2021 que o goberno municipal facilitou para a Mesa Xeral de Negociación do pasado 23 de febreiro, este posto estaba dotado como de grupo 1, nivel 26 e cun complemento específico de 4241,05 euros. Nesta nova convocatoria, e por arte de maxia, o Concello reconverte o posto nun grupo A2, nivel 16 e con 3110.80 euros anuais. Este posto, pois, terá un nivel e un complemento de destino menor que calquera C2 (auxiliar administrativo) e o persoal de AP (operarios/as de servizos) deste Concello.
Á vista dos feitos, o Concello de Betanzos segue na carreira imparable de rebaixar as condicións laborais do persoal temporal, sexa funcionario ou laboral, tal e como xa leva anos expoñendo nas mesas de negociación cunha estratexia de rebaixar os custos de persoal a base de rebaixar as condicións laborais a cambio do mesmo traballo. María Barral demostra con esta convocatoria que a aposta pola igualdade non é tal real como quere facer ver, porque esta empezaría pola contratación do persoal nunhas condicións, como mínimo, como as que viña tendo ata o momento, e non cunha rebaixa das condicións laborais como a que aprobou con esta convocatoria.
A CIG critica o pésima xestión do goberno municipal en Persoal que provoca unha débeda de atrasos salariais de 9 meses, amparada polo apoio incondicional da CSIF ante a desfeita actual
En setembro do ano 2021 o goberno municipal de María Barral adebédalle aos traballadores e traballadoras do Concello de Betanzos unha listaxe case interminable de retribucións:
1. O incremento salarial do 0,9% aprobado na Lei de orzamentos do Estado do ano 2021 e publicado en decembro do ano 2020.
2. Os atrasos do devandito incremento retributivo do 0,9% desde xaneiro de 2021 (8 meses).
3. A aplicación dos salarios recollidos na RPT aprobada en decembro de 2020 co conseguinte incremento retributivo para o persoal que ocupa os postos escollidos polo goberno e CSIF para formar parte do documento.
4. Os atrasos do incremento dos salarios derivado da aplicación da RPT desde o momento da súa aprobación (9 meses).
5. O pagamento das horas extraordinarias desde hai varios meses pola nefasta xestión que repercute nunha pésima planificación das necesidades de persoal do Concello de Betanzos.
6. O pagamento das indeminizacións pola participación nos tribunais de selección dos membros destes tamén desde hai varios meses.
A CIG do Concello de Betanzos cualifica este panorama de completamente desastroso e culpa ao goberno municipal da situación actual que repercute nunha vulneración dos dereitos dos traballadores e á CSIF polo apoio incondicional e a permisividade tantos dos delegados do funcionariado como do presidente do Comité de Empresa, Santiago Ois, que ampara a política de prexuízos ao persoal promovida por María Barral e Diego Fernández e que o único que fixo nestes dous anos foi votar a favor dunha Relación de Postos de Traballo que exclúe ao persoal laboral para obter mellores beneficios para o funcionariado.
A maiores, a CIG considera gravísimo que un ano despois das sentenzas de indefinición haxa traballadores e traballadoras que sigan sen posto na Relación de Posto de Traballo que o Concello aprobou en decembro de 2020 obviando as sentenzas e indicando que a RPT sería un documento dinámico, que hoxe, nove meses despois, segue sen se modificar. Con este incumprimento do compromiso inicial de inclusión na RPT das prazas que tivesen sentenza, María Barral está conscientemente a crearlle un prexuízo económico ao persoal afectado que vería incrementadas as súas retribucións coa inclusión na RPT mais que depende da vontade do Concello para a execución dunha sentenza xudicial que o propio goberno municipal lle obrigou a buscar no xulgado.
Finalmente, non hai que esquecer que o Concello de Betanzos ten pendente desde o ano 2020 aprobar un Regulamento de funcionamento do control horario e mais un Regulamento do complemento de produtividade, derivados de requirimentos da Inspección de Traballo pendentes de cumprir.
A maiores, leva un ano e medio sen convocar o Comité de Seguridade e Saúde Laboral, cunha situación de pandemia e cando ten que reunirse trimestralmente, grazas á permisividade dos delegados de prevención de riscos tamén cunha maioría nas mans da CSIF que non son quen nin de preocuparse polos temas de Seguridade e Saúde laboral nin nunha situación como a actual.
Non menos importante é que o Convenio do persoal laboral leva intacto e sen posibilidades de renegociación xa máis de catro anos e cunha continua interpretación unilateral que fai o goberno do PSOE en beneficio de quen lle ten conta mesmo para o pagamento de retribucións, como é o caso do complemento de funcións extraordinarias que se nega a acordar a definición mais que aplica segundo considera e sen reunir a Comisión de interpretación do texto. Todo isto sen ter en conta múltiples incumprimentos da lexislación laboral, como a superación das horas extraordinarias que o persoal laboral pode realizar, posibles cesións ilegais de traballadores de empresas privadas de servizos que mesmo nin están licitados ou o uso de vehículos e ferramenta municipal por conta de traballadores e traballadoras alleos ao Concello.
A situación actual, pois, é absolutamente calamitosa e con tantas frontes abertas que impiden unha mellora nesta Administración que repercutiría tamén no servizo que se lle ofrece á cidadanía e que, repercuten, a fin de contas na veciñanza. Con semellante desastre as únicas vías posibles na situación actual son acudir á inspección de traballo ou aos xulgados a denunciar os conflitos laborais mais o peor, é que este goberno municipal, aínda con sentenzas e requirimentos da Inspección de Traballo parece pensar que a maioría que ten lle permite pasar por riba de calquera obriga imposta ou, cando menos, adiala o maior tempo posible para demostrar que é quen goberna e someter ao persoal a unha situación de subordinación aos seus caprichos.
A pesar de todo isto, na CIG temos claros cales son os camiños que debemos seguir para non permitir as inxustizas e continuaremos a traballar, ao contrario que outros sindicatos, polo cumprimento dos dereitos laborais dos traballadores e traballadoras e na contra da súa vulneración e a creación de conflitos innecesarios como os promovidos pola CSIF pola clasista discriminación entre o persoal laboral e o funcionariado co seu apoio á RPT no Concello e no propio xulgado.
07/09/21
A CIG pide reiniciar a negociación da reforma do EBEP para buscar unha solución xusta para o persoal vítima do abuso da temporalidade
Aproveitando que a norma será tramitada como proxecto de lei
Delegadas e delegados da Área Pública da CIG (Administración Pública, Ensino e Saúde) concentráronse este mércores na Delegación do Goberno na Coruña para manifestar o rexeitamento á modificación do EBEP que non resolve o problema do abuso da temporalidade e blinda novamente a taxa de reposición de efectivos. A protesta desenvolveuse coincidindo coa votación no pleno do Congreso do RDL 14/2021, que finalmente foi convalidado por un só voto de diferenza, mais co compromiso político de iniciar a súa tramitación como proxecto de lei. O texto do RDL que o Goberno levou ao Congreso traslada o contido do acordo alcanzado entre o Ministerio e as centrais estatais UGT, CCOO e CSIF na Mesa Xeral de Negociacións das Administracións Públicas, que non avalaron nin a CIG nin ELA. De feito, a central galega xa amosou o seu rexeitamento tanto ao fondo como á forma desa negociación, posto que estivo marcada dende o primeiro día polo escurantismo e a falta de transparencia.
Pero este acordo, e o proceso de estabilización que leva aparellado, non resolve o problema da elevadísima temporalidade nas administracións pública, non dá solución ás miles de empregadas e empregados temporais e interinos vítimas deste abuso, e nin sequera respecta a xurisprudencia da UE e do Tribunal Supremo ao respecto. "Na realidade, o único que fai este acordo é botar a pelota tres anos máis adiante para que todo siga exactamente igual", advertía Suso Bermello, en nome da Área Pública da CIG, durante a protesta.
Mantense a taxa de reposición
No acordo, engadiu, non se contempla ningunha medida destinada a que o abuso da contratación temporal derive na creación de novas prazas fixas nos cadros de persoal e a súa incorporación nas ofertas de emprego público. É máis, hai unha clara intención do goberno do Estado de incorporar no EBEP medidas para evitar que as relacións de emprego temporal se convertan en fixas cando a propia duración delas e a sucesión das contratacións determinen o seu carácter estrutural.
O Executivo teima ademais en manter a taxa de reposición como elemento de control da administración central sobre todas as demais, imposibilitando así resolver o exceso de temporalidade nas administracións e impedindo, polo tanto, que poidan dimensionar os seus cadros de persoal e decidir sobre a xestión dos servizos que prestan en función das súas propias capacidades orzamentarias.
Unha reforma que non penalice o persoal interino nin ao sector público
Finalmente, o goberno conseguiu os apoios necesarios para sacar adiante o RDL, mais a conta de tramitalo como proxecto de lei. A Área Pública da CIG chama a aproveitar este proceso para reiniciar a negociación na Mesa Xeral de cara a lograr unha reforma do EBEP que non penalice nin o persoal interino nin o sector público.
Como base para avanzar neste camiño, a CIG entende que hai que eliminar a taxa de reposición da norma xeral; fixar un marco sancionador moi estrito e contundente coas administracións que incumpran as normas de temporalidade; estabelecer medidas reparadoras co persoal interino que é ou foi vítima do abuso na contratación temporal, tal e como esixe a lexislación e a xurisprudencia europea; e que se respecten ás miles de persoas nesta situación, coa negociación de procesos de consolidación -e non de falsa estabilización- que dean unha saída a quen foi vítima da temporalidade abusiva.
O xulgado impón ao Concello de Ourense a obriga de negociar coa representación do pesoal
A sentenza condena tamén ao pagamento das horas extras aos bombeiros/as
O xulgado Contencioso Administrativo número 2 de Ourense vén de estimar a demanda, presentada pola CIG, con respecto a un bombeiro do servizo de extinción de incendios do Concello de Ourense que reclamaba o cumprimento da xornada máxima anual establecida, así como o pagamento das horas extraordinarias derivadas dos excesos de xornada.
A sentenza recolle o dereito do bombeiro a percibir os atrasos dos últimos cinco anos así como a obriga do grupo de goberno de negociar o establecemento dun calendario laboral que respecte a xornada máxima anual.
"Máis unha vez a xustiza condena o Concello de Ourense por non negociar coa representación legais dos/as funcionarios/as municipais", valora o secretario comarcal da CIG-Administración de Ourense, Francisco Xabier Rodríguez. Adianta, ademais, que esta "non é a primeira, nin será a última resolución xudicial que lle impoña aos actuais rexedores o cumprimento da obriga de negociar co persoal funcionario".
Neste senso, Rodríguez lamenta "a triste realidade que temos" á fronte da xestión da capital da provincia: "un goberno (DO + PP) que entende que a democracia consiste en facer da chocallada e da ocorrencia o sistema de xestión, en pactar consigo mesmo e, para o demais, en ordenar e mandar”.
Finalmente o fallo desta sentenza recolle que mentres subsistan as mesmas circunstancias o Concello deberá continuar aboando o exceso de xornada.
O TSXG dá a razón a CIG e declara ilegal, por discriminatorio, o acordo para a carreira profesional do persoal da Xunta
Ante as acusacións de CCOO e UGT, a central aclara que a resolución non anula o dereito a seguir percibindo este complemento
A CIG-Autonómica compareceu en rolda de prensa este martes para valorar as repercusións xurídicas e sindicais da sentenza do TSXG que declara ilegal a sección segunda do Acordo de Concertación relativo á carreira profesional do persoal da Xunta de Galiza. A secretaria nacional do sector, Zeltia Burgos, puxo de manifesto o abraio pola campaña que CCOO e UGT teñen iniciado entre o persoal da Xunta de Galiza, culpabilizando a CIG de tumbar a carreira profesional "e pouco menos que das dez pragas de Exipto".
Burgos subliña que dende o momento no que se negociou este Acordo de Concertación foi obvio que artellar un sistema de carreira profesional que non fora universal, "ademais de ser etica e sindicalmente reprobable, era contrario ao principio de igualdade e vulneraba o ordenamento xurídico do Estado español e o dereito europeo".
Durante todo proceso de negociación, a CIG advertiu desta ilegalidade, pondo o exemplo de sentenzas de diversas administracións ratificadas polo Tribunal Supremo que obrigaban a que carreira profesional tivera carácter universal.
Sobre a ilegalidade do conxunto deste acordo, recordou que a CIG xa gañou a sentenza contra a Orde do sistema extraordinario de carreira, conseguindo que o persoal interino e temporal acadaran o mesmo dereito que o persoal fixo e funcionario de carreira. "Mais, a Xunta aguilloada por CCOO e UGT, no canto de estender o dereito a todo o persoal, recorreu en casación a sentenza", lamenta Burgos.
Agora, a CIG vén de gañar a demanda contra a sección 2ª do Acordo de concertación que excluía a este persoal, "resultando, da sentenza do TSXG, uns fundamentos de dereito ben clariños nos que fica patente a ilegalidade manifesta deste acordo discriminatorio pactado entre a Xunta, CCOO e UGT".
O secretario de Organización da CIG-Autonómica, Roberto Varela, apuntou que ademais das promovidas pola CIG, hai unha morea de demandas individuais interpostas por traballadores e traballadoras, algunha delas con resolución xa firme do Tribunal Supremo, que nin sequera admitiu a trámite o recurso de casación da Xunta. "Isto supón que a Xunta ten que pagar os costes de cada proceso, que nalgúns casos chegan até os 2000 euros. Non se entende que o goberno galego continúe negándose a abrir a carreira profesional a todo o persoal mentres asume estes gastos sabendo que os termos do acordo son ilegais", valorou.
A sentenza anula o acordo sindical, non a Orde de convocatoria
Ante a campaña iniciada por CCOO e UGT acusando a CIG de anular o sistema de carreira e que o persoal funcionario de carreira vai deixar de cobrala, Burgos desmentiu con rotundidade estas afirmacións, aclarando que a anulación da sección 2ª do Acordo de Concertación non aparella a anulación do grao I e II do sistema extraordinario de carreira. "As razóns son sinxelas: a sentenza anula un acordo sindical, pero non anula a Orde pola que foi convocado o grao extraordinario".
Como exemplo, referiuse ás OEP dos anos 2017 e 2019, que foron declaradas nulas polo TSXG a instancia da CIG, e isto obrigou a administración, non só a suspender ás OPE senón a incrementar e a convocar postos que non ofertara.
Neste senso, Burgos quixo deixar ben claro que, de acontecer o que vaticinan CCOO e UGT, é dicir que a Xunta de Galiza decidira extinguir o complemento de carreira profesional do persoal que xa o percibe, "este medida sería por iniciativa propia da administración, non por mandato xudicial".
E nese caso sucederían tres cousas:
1) A Xunta de Galiza podería estar a violar a garantía de indemnidade, pola cal ninguén pode ser represaliado por solicitar a tutela xudicial efectiva dos tribunais. E, de certo, esa eventual acción carrexaría consecuencias de toda índole para os responsábeis de pola en marcha.
2) A Xunta de Galiza estaría a violar o dereito á carreira, que xa forma parte do núcleo das relacións laborais e administrativas dos “beneficiarios de boa fe”: persoal laboral fixo e funcionario de carreira.
3) A Xunta de Galiza non estaría a dar cumprimento nin a esta sentenza xudicial, nin á do réxime extraordinario que ordena recoñecerlle ao persoal temporal a carreira profesional.
CCOO, UGT e a Xunta xeran confusión intencionadamente
Ante a confusión intencionadamente xerada por CCOO, UGT e a Xunta, a responsábel de Autonómica da CIG recalcou que "non se pode confundir dereito á carreira profesional, convocatoria do grao extraordinario de carreira e un acordo sindical ilegal".
Así, concreta que non hai resolución xudicial que poida derrogar o dereito á carreira (derivado do EBEP e da LEPG) "porque é un dereito de configuración legal". Mentres que a convocatoria do grao extraordinario dispón dunha sentenza propia que dita que hai que incluír o persoal interino e temporal. E pola súa banda, o acordo sindical UGT-CCOO-Xunta "foi declarado discriminatorio co persoal con vínculo temporal e, polo tanto, nulo".
A isto engade que o artigo 73 da Lei da xurisdición Contencioso Administrativa é clara cando fixa que as sentenzas que anulen un precepto ou unha disposición xeral non han afectar, por si propias, á eficacia das sentenzas individuais ou actos administrativos firmes que o aplicasen.
"Mais neste asunto, nin sequera a Orde do grao extraordinario de carreira constitúe un eventual acto de aplicación do Acordo de Concertación. Xa que a Orde do grao extraordinario é un acto de aplicación do dereito á carreira profesional (do EBEP), non do Acordo de Concertación. Este Acordo non é máis ca un pacto entre dúas partes, a través do que determinaron unha forma (discriminatoria) de pór en marcha o dereito á carreira do EBEP", matiza Burgos.
O sistema ordinario da carreira, nin negociado nin implantado
Por outra, lembra que parte do sistema ordinario de carreira "nin está negociado, nin está implantado, nin a Xunta parece ter intención de facelo". Critica que os sindicatos asinantes do acordo, "sabedores do fracaso, están a intentar acusar a CIG do que non foron capaces de sacar para adiante, xa que a Xunta nin sequera publicou o remendo que lle fixeron para incluír ao persoal funcionario interino nun sistema ordinario inexistente a día de hoxe".
Nesta liña, sorprende que CCOO e UGT, no canto de utilizar o instrumento que lles brinda a sentenza da CIG para forzar a inclusión de todo o persoal nas convocatorias de carreira, "o que están a facer é pedir que a Xunta recorra para que o persoal temporal excluído siga sen cobrar".
Zeltia Burgos rematou a súa intervención pedindo " menos manipulación por parte de quen pactou a discriminación e máis cumprimento do principio de igualdade. Se queren, é moi doado de arranxar: convocatoria maña mesmo da Mesa Xeral de Empregadas e Empregados Públicos e negociar entre todas as partes unha carreira profesional universal e sen discriminacións".
A CIG-Saúde demanda que se aborde con urxencia a falta de persoal facultativo en Atención Primaria
Exixe a convocatoria da mesa sectorial e que se proporcionen os datos de recursos humanos
A CIG-Saúde demanda da consellaría de Sanidade e do goberno da Xunta de Galiza que se trate, dunha vez por todas, a problemática da falta de persoal facultativo en Atención Primaria. Exixe a convocatoria inmediata dunha reunión de mesa sectorial para abordar o plan de ordenación de recursos humanos, que o SERGAS publique os datos do persoal facultativo, sen ocultar ningún, e que se busque unha solución, porque “senón esta situación vaise seguir agravando”, advirte.
O 18 de maio de 2012 publicábase o Plan de Ordenación de Recursos Humanos do SERGAS que analiza, no punto 1.2, a idade media das e dos profesionais por grupos de idade e as previsións de xubilacións por categorías.
Segundo explica a secretaria nacional da CIG-Saúde, María Xosé Abuín, nas conclusións recollíase que a idade media do persoal licenciado sanitario (en 2012) era de 53,43 anos; que maioritariamente o tramo de idade deste persoal superaba os 56 anos e a repercusión negativa do acusado envellecemento do persoal licenciado sanitario.
Abuín lembra que “só nese ano se prevían 95 xubilacións de médicos e médicas de familia de atención primaria” e que, porén, “a medida que tamén recollía ese plan era a da xubilación forzosa do persoal que cumprira os 65 anos”.
Isto implica, para a secretaria nacional de CIG-Saúde, que o SERGAS e a consellaría de Sanidade “sabían do envellecemento que tería o cadro de persoal do SERGAS, as xubilacións que se ían producir e non solicitou durante estes anos o persoal MIR suficiente para dar cobertura a estas baixas”.
Ampliación do MIR
Agora é cando, 9 anos despois, Feixóo pide unha ampliación MIR que aínda de producirse “non vai dar cobertura a todos estes recortes”, advirte Abuín quen augura que, polo tanto, o déficit de médicos e médicas de familia “vai persistir nos próximos anos”. Isto tendo en conta ademais que o MIR dura catro anos.
Lembra ademais que os médicos e médicas de familia non só fan prestación sanitaria na atención primaria senón tamén en urxencias hospitalarias, no 061 e na Axencia de Tecidos e Órganos, onde a media de idade tamén é elevada e se prevén numerosas xubilación.
Xunto a isto, a secretaria nacional de CIG-Saúde lembra que desde o sindicato levan anos demandando que se regule a figura do titor ou titora clínico. “Feixó pide máis MIR sen ter regulado isto e sen ter en conta que un dos requisitos para ser titor/a clínica é permanecer na actividade profesional (en activo) durante os catro anos de MIR. Na actualidade temos titores/as que no próximo ano van deixar de o ser porque se xubilación”.
En todo caso, o que a secretaria nacional de CIG-Saúde rexeita taxativamente é que desde o SERGAS ou desde a consellaría, “cada vez que se denuncia a falta de persoal, respondan onde están eses médicos/as e que se coñecemos a alguén contrátano, como se fose responsabilidade do persoal, cando esta situación obedece a unha planificación de destrución sistemática de emprego da consellaría de Sanidade e a precariedade laboral que padecen os que hai, que acaba por obrigalos/as a emigrar”.
Educación recorta 109 unidades, máis de 150 mestras/es, en Primaria, Infantil e Educación Especial
Publicou a modificación definitiva de unidades e postos de traballo no DOG do 6 de agosto
A CIG-Ensino denuncia que a consellaría está levando ao máximo o peche de unidades e a redución de docentes no ensino primario galego. Así se confirma no DOG do 6 de agosto, polo que se modifican as unidades e os postos de traballo nos centros de educación infantil, primaria e especial. Péchanse no catálogo 127 unidades e créanse 19, o que dá o balance de 109 unidades menos: 48 na provincia da Coruña, 46 na de Pontevedra, 11 na de Ourense e 9 na de Lugo.
Xoga, tentando enganar a opinión publica, a Consellaría -en nota de prensa do mesmo venres- con cifras das aulas habilitadas o curso pasado -por superar o ratio legalmente estabelecido- coas cifras de aulas no catálogo, que repetimos son 109 unidades menos. E estas unidades son as que marcar tanto o número de profesionais que van atender ás nosas crianzas como a oferta de matrícula que poden publicar os centros educativos. Pero aínda xogando coas súas cifras neste curso vai a haber -segundo a Consellaría- 143 unidades menos que o curso pasado, será que na cabeza do conselleiro a pandemia xa finalizou?
Para o PP a educación é un gasto, non un investimento
Demostra unha vez máis a Consellaría que a educación para o goberno do Partido Popular é un gasto a cadrar e non un investimento, mención a parte merece que a Consellaría siga a xogar cos ratios de alumnado para adornar as cifras dos recortes, se os datos son como ela mesma di, máis do 70% das aulas teñen un ratio menor a 20 alumnos por que non acepta, tal e como levamos anos reclamando, negociar a ratio máxima do alumnado por aula, que recordamos en infantil e primaria está fixado en 25.
Que todo isto se faga nun curso aínda en plena pandemia e con todas as incertezas, que se faga sen ter en conta as necesidades do alumnado, mais tamén do profesorado, despois das dificultades e esforzos deste curso, deixa ben ás claras a falta de sensibilidade da Consellaría coa educación e co ensino público en particular.
Chamamento a todos os sectores implicados
Por iso a CIG-Ensino fai novamente un chamamento a todos os sectores implicados na defensa do ensino público para redobrar esforzos na loita contra quen, desde a Xunta, pretende agravar aínda máis as carencias dun sistema educativo habitualmente relegado polo PP desde as institucións.
Tamén anima ás persoas que integran os equipos directivos a que, como aconteceu no comezo do curso 2020/21, tomen parte na resposta con todas as consecuencias, mesmo presentado a dimisión en bloque se non se produce unha rectificación no plan trazado pola Consellaría de Educación para liquidar os actuais cadros de persoal.
A CIG-Ensino non cesará en denunciar todas as agresións ao ensino público e promoverá mobilizacións a comezos de setembro se non se producen os cambios que non só o sindicato senón toda a comunidade educativa demandan.
A Xunta aboca a poboación do rural a pagar unha xestoría ao impor a administración electrónica
Obriga a autónomas a relacionarse exclusivamente por medios electrónicos coa administración
A CIG-Administración Autonómica exixe que se elimine urxentemente a obrigatoriedade de relacionarse exclusivamente por medios electrónicos á cidadanía e persoas autónomas mentres non se garantan as súas competencias e acceso dixital. Fronte a iso propón afondar na modernización tecnolóxica de cara a extensión territorial: plans e programas formativos vinculados ás oficinas agrarias comarcais e apoiar con persoal da Xunta de Galiza (funcionario/a habilitado) a tutela e extensión agraria, gandeira e forestal nas oficinas agrarias e distritos cos medios técnicos e humanos necesarios.
Durante o pasado ano, coa pandemia enriba, a Xunta aproveitou para afondar nas obrigas da relación dixital incumprindo as garantías que establece a Lei de administración dixital, cuestión que a CIG-Administración Autonómica ten denunciado en moitas ocasións. Hoxe, denuncia, “xa non queda ningunha posibilidade de tramitación en persoa dentro dos servizos do medio rural”.
Para que isto non sucedera, desde a CIG-Administración Autonómica presentáronse varias alegacións no marco da Mesa Xeral do Persoal Empregado Público ao anteproxecto de Lei de Administración Dixital de Galicia (11.10.2018 e 15.11.2018). Alegacións que tiñan como obxectivo garantir o acceso a medios e formación en competencias dixitais antes da súa obriga e ademais o establecemento de apoios nos centros administrativos para facilitar e guiar as persoas usuarias. Propostas que si foron recollidas no texto final da Lei.
Porén, agora denuncia eivas moi importantes da Xunta na aplicación destas garantías previstas na Lei 4/2019 do 17 de xullo de Administración Dixital de Galicia que prexudican gravemente á cidadanía do rural e aos/as autónomas que desenvolven a súa actividade neste ámbito e que ao fin, provoca un novo gravame ao ter que buscar axuda de xestión privada.
Sen apoio para a formación técnica
A CIG-Administración Autonómica non ten constancia de que se fixera ningún inventario ou acreditación de acceso a medios e capacitación económica, técnica ou persoal por parte da Xunta nin da Consellería de Medio Rural dos colectivos aos que dirixe a obriga a través dos tramites que foi impoñendo aos cidadáns dende a entrada en vigor da LEXIDGA.
Así o explica a responsable nacional do sector da Autonómica, Zeltia Burgos, que sinala que a poboación do rural galego “ten un acceso deficiente tanto aos medios dixitais como as súas competencias” o que, ao seu entender dificulta “acceder en condicións de igualdade co resto da poboación á realización destes trámites”.
Burgos salienta ademais que en moitos casos non dispoñen da capacidade económica e técnica que se requiriría. “O illamento poboacional, a súa dispersión, o envellecemento, a falta de infraestruturas dixitais e a grave carencia de competencias dixitais na poboación como consecuencia da falta de programas formativos adecuados impulsados pola Xunta, fai que os pequenos produtores do sector primario se vexan obrigados a acudir a empresas xestoras”.
Neste sentido apunta que a lei galega establece unha novidade con respecto a lexislación estatal, que é “obrigar aos/as autónomas a relacionarse exclusivamente por medios electrónicos coa administración”.
Mala xestión da consellería nas oficinas agrarias comarcais
A responsable nacional do sector da Autonómica denuncia, en todo caso, que non se cobren as numerosas vacantes, denéganse permisos e vacacións e mesmo o teletraballo so pretexto da necesidade da atención aos cidadáns ao tempo que non se deixa atender pola obriga da relación electrónica.
Burgos considera que isto é un sensentido que quere culpabilizar ao persoal da mala xestión política que obriga aos cidadáns a recorrir ás xestorías privadas na vez de habilitar ao seu persoal para rexistrar. A solucion é sinxela: cubrir as prazas vacantes de veterinarios/as, técnicas agrarias e auxiliares e habilitalas/os para poder asesorar, acompañar e rexistrar os trámites nestas oficinas comarcais.
Desde solicitar un permiso de corta até a declaración de colleita da uva
Zeltia Burgos sinala algúns exemplos claros de que estes principios legais están alterados pola Xunta de Galiza. Tal é o caso dos permisos de corta, axudas da PAC ou unha simple declaración de colleita de uva para facer viño. “Para máis, en casos como o dos permisos de corta, o deseño dos aplicativos propios dificulta a inclusión das persoas que queren realizar estes trámites e que pertencen na súa inmensa maioría á poboación do rural de avanzada idade”.
Por iso pregúntase “como pode ser que teñas que viaxar de Betanzos a Coruña para que unha xestoría che faga un permiso de corta ou incluso de Rivadabia a Ourense para unha modificación de colleita cando temos oficinas da Xunta nestas localidades”.
Por outra parte, esta lei tamén estabelece a figura da persoa funcionaria habilitada de rexistro para apoiar e acompañar aos cidadáns nestes trámites. Porén, a día de hoxe non se creou nin habilitou ningunha praza nas oficinas onde é máis exhaustiva a relación coa cidadanía do rural, como é o caso das oficinas agrarias comarcais e distritos forestais.
Esta cuestión vulnera, segundo Burgos, o principio de igualdade ademais de prexudicar e presionar unha vez máis ao sector primario, fundamental para o desenvolvemento da Galiza. “Temos a responsabilidade de prestar un servizo público eficaz, de calidade e para todas”, conclúe.
A Xunta resístese a regular o traballo do persoal no parque nacional das Illas Atlánticas
As organizacións sindicais anuncian mobilizacións en demanda da apertura de negociacións
As organizacións sindicais CIG, CCOO, CSIF e UGT denuncian ante a Consellería de Medio Ambiente, Territorio e Vivenda, as condicións de precariedade laboral, do persoal empregado público que presta servizo no Parque Natural das Illas Atlánticas. Demandan a apertura urxente dunha negociación e anuncian próximas mobilizacións se non se atenden esta demanda.
As 25 persoas empregadas públicas, entre persoal funcionario e laboral, que prestan servizo os 365 días ao ano nas illas Cíes, Ons, Sálvora e Cortegada están en loita pola regulación das súas condicións laborais xa que se atopan nun limbo desde a transferencia deste espazo natural protexido do estado español á Xunta de Galiza no 2008.
Axentes, vixilantes, guías e tripulación conforman un grupo de traballadores que en dúas quendas semanais manteñen o funcionamento deste espazo natural protexido e a atención aos usuarios, apoiándose e realizando tarefas mais alá de calquera convenio ou función.
Mentres, a Consellería de Medio Ambiente, Territorio e Vivenda mantén o servizo as 24 horas do día os 365 días do ano cun cadro de persoal raquítico e sen un Acordo de condicións de traballo que regule a súa situación singular.
Para máis, as empresas e contratas das que tira a Xunta no verán para obras e actuacións, nas que os traballadores teñen condicións aínda peores, comparten co persoal empregado público espazos e penosidades tirando da solidaridade e da vontade do persoal propio e a espera dunha regulación de coordinación das actividades empresariais nas illas e da delimitación de espazos e responsabilidades que nunca chega.
A inexistencia dunha regulación específica das condicións laborais favorece o abuso laboral e afonda na precariedade do persoal. Todos os que prestan servizo nas illas do Parque Nacional están nunha situación laboral extremadamente penosa, que contrasta coa imaxe de “paraíso natural” do lugar onde traballan. Polo que, denunciamos que:
- A xornada de traballo non está regulada, o tempo que permanecen dispoñibles na illas, 24h/día durante sete días consecutivos non computa a efectos de xornada. Así as xornadas de traballo nas illas son infinitas xa que a dispoñibilidade é total. En cómputo anual traballan máis do dobre das horas máximas anuais doutros compañeiros de terra, superándose en ocasións as 2.000 horas.
- As responsabilidades inherentes á prestación de servizo nas illas non están recoñecidas, o traballo deste persoal fai posible solucionar as problemáticas de control e xestión inherentes á insularidade destes espazos (as especiais dificultades técnicas e loxísticas na subministración de auga, luz, xestión do lixo, emerxencias e outras situacións asimilables) facendo posible o día a día do Parque Nacional para as persoas habitantes e usuarias dos espazos..
- As especiais penosidades vinculadas as tarefas destes traballadores non están recoñecidas, tampouco, as quendas e as noites nin os traballos que se realizan con risco tóxico ou biolóxico.
-As condicións de seguridade son ínfimas e incúmprense as medidas básicas en prevención de riscos laborais. Tantos plans de acción das avaliacións de riscos laborais, como os requirimentos da inspección de traballo simplemente ignóranse.
- A conciliación da vida laboral, persoal e familiar é imposible, é necesario estudar outro sistema de rotacións que permitan conciliar.
-A maioría do persoal é temporal de longa duración en prazas estruturais, cun claro abuso por parte da Xunta, que nin completa a RPT, nin ten previsto ningún proceso de consolidación de emprego. Recordamos, a antigüidade deste persoal remóntase aos anos 2003-2004. É inadmisible que despois de 18 anos de servizo continuado non se negociara unha solución nin existise ningún tipo de interlocución.
O ámbito mariño e a insularidade do traballo non se teñen en conta, os embarques periódicos durante todo o ano, o manexo de embarcacións, os traballos con maquinaria en zonas portuarias, etc., son necesidades reais, inherentes a estes postos de traballo e é obrigado o seu recoñecemento.
-As vivendas son compartidas, con enormes carencias e algunhas practicamente inhabitables. O persoal so quere condicións dignas, sen humidades nin riscos eléctricos ou por inhalación de gases, auga quente e calefaccións, pero sobre todo un cuarto de seu.
Pese a esta especial situación laboral, motivada pola insularidade propia do único Parque Nacional galego, a Consellaría de Medio Ambiente Territorio e Vivenda xunto coa Dirección Xeral de Función Pública néganse a regular a situación laboral do seu persoal dende a transferencia á Xunta do Parque Nacional no ano 2008.
Parece que as boas palabras e o bo facer demostrado polos feitos e refrendado polas recentes declaracións aos medios do propio Presidente da Xunta de Galiza, Alberto Nuñez Feijoo, gravando o traballo dos empregados públicos do Parque Nacional non son avais suficientes para sentar a Xunta nunha mesa negociadora.
A CIG de Ourense denuncia “inacción e encubrimento” de Prosegur diante dunha agresión machista nun centro de traballo
Unha traballadora foi lesionada por un compañeiro, que tentou atropelala
A Unión Comarcal da CIG de Ourense denuncia a inacción de Prosegur ante un caso de violencia machista e acoso laboral nun centro de traballo, así como a actitude encubridora da empresa co traballador que lle provocou lesións a unha compañeira e que mesmo intentou atropelala en varias ocasións.
O secretario comarcal, Anxo Pérez Carballo, e a secretaria das Mulleres da CIG de Ourense, Xulia González, compareceron hoxe en rolda de prensa para denunciar publicamente a agresión sufrida por unha traballadora de Prosegur por parte dun compañeiro de traballo, agresión que para os responsábeis sindicais ten claros compoñentes de violencia machista. “O propio Sergas, que constatou lesións tanto físicas como psicolóxicas, así o considera”, segundo revelou González. Neste senso, fixo fincapé en que o agresor usou métodos da violencia machista como gravar a vítima co seu teléfono móbil ou realizar xestos obscenos.
Para a responsábel da Secretaría das Mulleres d CIG, se isto xa é suficientemente grave, aínda o é máis cando un responsábel xerárquico da propia empresa, home tamén, “non só ignorou a chamada de auxilio da traballadora durante a agresión senón que as súas únicas accións están encamiñadas a encubrir o agresor”.
González lamentou que aínda que a Lei Orgánica 3/2007 para a igualdade entre homes e mulleres recolle a necesidade de que existan plan de igualdade nas empresas de máis de 250 traballadores/as e obriga a todas, independentemente do seu número de empregados/as, a ter cando menos un protocolo ou uns procedementos específicos para previr o acoso, “en moitas casos -e este é un claro exemplo- os protocolos son unha mera declaración de intencións e non serven como procedemento de investigación xa que como neste caso nin sequera chegan a activarse”.
Finalmente, lembrou que a CIG denuncia precisamente este tipo de feitos cada 25 de novembro, Día Internacional para a Eliminación da Violencia contra as Mulleres, e reclama “unha actuación inmediata e decidida nos eidos educativo, sanitario, policial, xudicial e laboral”.
Feito extremadamente grave
O acontecido foi deunciado diante da policía e da autoridade laboral
Pola súa banda, o secretario comarcal da CIG-Ourense asegurou
que o feito é dunha gravidade extrema. “É difícil atopar un caso
similar, polo menos no que a vítima se decide a facelo público,
porque posiblemente haberá moitas situacións semellantes pero que
non transcenden”. Pérez Carballo relatou que a agresión machista
produciuse na noite do 20 de agosto, no cambio de quenda do servizo
de seguridade privada do campus universitario de Ourense, “cando o
traballador, despois de entrar xa con mal pé, berrando e insultando,
acaba forcexando coa traballadora e intenta incluso atropelala en
varias ocasións”.
En consecuencia a vítima presenta varios hematomas en distintas partes do corpo, danos que están perfectamente documentados nos partes de lesións tanto do complexo hospitalario universitario de Ourense como do hospital do Carmen. Existe tamén un informe policial, xa que no lugar persoáronse até seis axentes da policía española. “O agresor chegou a arrebatarlle o teléfono móbil á traballadora, mentres que co seu propio dispositivo fai gravacións cando a afectada tiña as mans prendidas nas fiestras do vehículo, ao tempo que lle fai xestos obscenos”, explicou Pérez Carballo.
Tamén criticou que a pesar de que durante o suceso a traballadora mantivo unha conversa telefónica cun superior” ao que lle suplica auxilio a berros, esta persoa non fixo absolutamente nada”. Segundo o responsábel sindical, foi tal o medo que tivo a afectada- que ademais é a representante legal dos traballadores/as- que chegou a ouriñarse enriba durante o suceso.
Pérez Carballo sinalou que o convenio colectivo de empresas de seguridade privada, no seu artigo 74, define claramente diversas faltas que poden ser consideradas moi graves e que poden ter como sanción mesmo o despedimento. “A actuación deste traballador chega a vulnerar cando menos catro apartados deste artigo 74, que son consideradas faltas moi graves: malos tratos, participación directa na comisión dun delito, provocar leas entre traballadores/as ou a comisión de actos inmorais”. En consecuencia, entende que a empresa debera aplicar o réxime disciplinario do convenio e decidir que facer co responsábel desta actuación.
Ao mesmo tempo, detallou que xa está aberta a vía penal, porque a traballadora presentou unha denuncia cando se presentou a policía. “Quero salientar a valentía que está a amosar a afectada, que incluso ao día seguinte foi ampliar a denuncia”, enfatizou.
Omisión do deber de protexer
Ademais, explicou que a Lei sobre Infraccións e Sancións na Orde Social (LISOS), que regula as faltas que as empresas cometen en materia de relacións laborais, tipifica no seu artigo 8 a inacción da compañía ante casos de violencia, encubrimento ou omisión do deber de protexer. “Pois ben, nos dez días transcorridos dende o suceso a empresa o único que a empresa fixo foi negar por escrito que houbese acoso, porque interpreta que o acoso ten que ser unha actuación sistemática e non puntual”, censurou.
Así mesmo, asegurou que a empresa está a dilatar calquera tipo de actuación, “cunha burocracia absolutamente escandalosa, cargando sobre a vítima a responsabilidade de ter que dar todas as explicacións posíbeis en lugar de activar inmediatamente un protocolo de actuación”.
Tampouco lle ofrece á traballadora en ningún momento apoio psicolóxico ou cobertura, “até o punto de que a afectada tardou unha semana en conseguir o parte de baixa por accidente laboral porque resulta que a empresa non ten a mutua aquí, polo que todo se converteu nun labirinto burocrático kafkiano”.
Pérez Carballo lamentou que Prosegur con este xeito de proceder o que fixo foi encubrir o traballador, “e a súa única actuación foi dicir que cando se reincorpore a afectada intentarán evitar que coincida co agresor no seu posto de traballo”. De feito, censura que a compañía chegase a utilizar a palabra “percance” para referirse á agresión e asegurase que investigará o acontecido “para ver quen foi responsábel de algo”.
Como exemplo desta forma de actuar referiuse tamén o acontecido tras a agresión, cando a traballadora volve ao campus a recoller o seu vehículo e se atopa co superior co que falara por teléfono durante o suceso. “Nin lle preguntou polo seu estado de saúde, unicamente lle dixo que el estaba alí para verificar que se prestaba o servizo”.
Denuncia na Inspección de Traballo
Os feitos estás denunciados tamén diante da Inspección de Traballo, que nos seus criterios técnicos equipara o acoso coa violencia no traballo, “algo que a empresa non fai”. A autoridade laboral incide moito nestes casos na actuación de omisión das compañías, considerando extremadamente grave que unha empresa non investigue, non ofreza axuda á vítima nin adopte ningunha medida.
Finalmente, indicou que a CIG ten o caso en mans da súa asesoría xurídica para adoptar as medidas oportunas a nivel laboral, ao tempo que prestará asesoramento á afectada durante o procedemento penal. A central sindical xa puxo o acontecido en coñecemento da Inspección de Traballo, aínda que abordará tamén a posibilidade de actuar contra a empresa por outras vías.
“Como sindicato non imos permitir este tipo de cousas, porque mentres a traballadora se atopa de baixa como consecuencia dunha agresión, o traballador responsábel sigue no seu posto de traballo e continúa coa campaña de acoso, enviándolles ao resto de compañeiros/os fotos que fixo durante o suceso e cualificando a afectada de tola e de esaxerada, comportándose como o clásico acosador e violento no centro de traballo”, rematou.
O paro segue a medrar entre as mulleres a pesar do leve descenso do desemprego en agosto en Galiza
A temporalidade aumentou un 25% neste período e só o 7,6% dos novos contratos foron indefinidos
As cifras do paro do mes de agosto en Galiza seguen a evidenciar unha evolución moi preocupante do mundo do traballo, cun aumento da precariedade e da temporalidade, especialmente entre as mulleres. Até o punto de que o desemprego feminino incrementouse un 0,3% a pesar do leve descenso do paro rexistrado neste período no noso país.
Agosto rematou con 151.264 persoas rexistradas como paradas no SEPE no noso país, un 0,44% menos que no mes de xullo, o que supón un descenso de 670 persoas. Trátase dunha baixada moi inferior á media estatal, onde a caída foi do 2,42%.
As diferenzas son notables entre as distintas provincias: Pontevedra foi na que se rexistrou o maior descenso (-1,02%), mentres que en Ourense as persoas anotadas como paradas aumentaron un 0,51%. Tamén subiu o paro entre as persoas desempregadas que nunca traballaron (0,34%).
Paro rexistrado por provincias
O medre da precariedade evidénciase no feito de que dos 80.231 contratos rexistrados en agosto, unicamente o 7,6% foi baixo algunha modalidade de contratación indefinida. Neste período a contratación temporal medrou un 25%.
En consecuencia, o secretario confederal de Emprego e Industria da CIG, Fran Cartelle, denuncia que a clase traballadora do noso país segue a padecer a continuidade das políticas derivadas das reformas laborais do PSOE e do PP, “que continúan a provocar unha precariedade absoluta na contratación”, até o punto de que máis do 92% dos contratos rexistrados neste mes de agosto foron temporais.
Cartelle fai especial fincapé en que as mulleres son as máis afectadas por esta precariedade laboral, “tal e como vimos denunciando”, e este mes de agosto non foi unha excepción, xa que a pesar do leve descenso da taxa de paro o desemprego feminino incrementouse un 0,3%.
“Seguimos a sufrir tamén a incompetencia do PP á fronte da Xunta, que continúa a amosarse incapaz de defender os nosos sectores produtivos e o noso tecido empresarial, e polo tanto de xerar emprego de calidade”, sinalou.
Por iso o responsábel sindical non entende o triunfalismo do Goberno español, que está a cualificar de históricos os datos do paro rexistrado en agosto, “cando se constatan unha vez máis os efectos perversos das reformas laborais sobre o mundo do traballo”.
A CIG convoca mobilizacións en todas as cidades, o 19 de setembro, para dicir NON á estafa da luz
Propón 8 medidas a adoptar de forma inmediata para garantir o acceso a un ben básico como a electricidade
O secretario xeral
da CIG, Paulo Carril e o responsábel de Enerxía da central
sindical, Fernando Branco, compareceron esta mañá, en rolda de
prensa, para facer un chamamento a participar nas concentracións
convocadas polo sindicato nacionalista en todas as cidades galegas
para o vindeiro día 19 de setembro, baixo o lema “NON Á ESTAFA DA
LUZ, Recuperación das Centrais Hidroeléctricas, Tarifa Eléctrica
Galega”.
Un chamamento que Carril fixo “coa lexitimidade e autoridade das moitas propostas e iniciativas que desde a CIG levamos anos facendo, para poñer fin ao réxime de oligopolio, á mafia das empresas eléctricas, que por decisións de todos os Gobernos españois gozan dun marco regulatorio e tarifario acorde aos seus exclusivos intereses”.
Neste sentido, o secretario xeral da CIG denunciou o imparábel medre da factura da luz e a impunidade coa que actúan as eléctricas pero, sobre todo, “o nulo papel que tanto o goberno galego como o español están a facer para garantir, con políticas públicas, o acceso á electricidade do conxunto do pobo en condicións asequíbeis”.
Especialmente “lamentábel e despreciábel” considerou o papel do PP e da Xunta. Máis despois das súas políticas en favor das mesmas, “nomeadamente as que explotan os nosos ríos”, matizou, e da súa “permanente oposición a que en Galiza puideramos dar solucións como as que a CIG ten defendido e levado ao Parlamento Galego”.
A este respecto lembrou as diferentes ILP promovidas pola central sindical nos últimos anos -que o PP no Parlamento Galego rexeitou-, como a da tarifa eléctrica galega, a da recuperación das Centrais Hidroeléctricas ou as propostas da CIG para dar solución á industria electrointensiva. Así como na recente tramitación da Lei de Cambio Climático e Transición Enerxética e nas propostas feitas en outubro do ano pasado para “Unha saída galega xusta da crise”.
Propostas que demostran, dixo, que “existen mecanismos legais, que é posíbel se hai vontade política, garantir prezos xustos da enerxía”. Un ben de consumo de primeira necesidade que, ao seu entender, “obriga aos poderes públicos a recoñecer a enerxía como un dereito universal de todas as persoas ao benestar social e a adoptar medidas de intervención no sector eléctrico para garantir unha vida digna e un desenvolvemento económico, social e industrial que cree postos de traballo”.
Colonización enerxética
Carril denunciou ademais que toda esta gravísima situación de alza nos prezos da electricidade, ten lugar nun momento no que Galiza se atopa diante dun novo proceso de “colonización enerxética” que no franquismo destruíu os ríos e agora vai polas terras e montes, “mentres se mantén a moita xente na pobreza enerxética e comarcas enteiras de Galiza camiño da desertización social e industrial, sen plans alternativos de ningún tipo de reindustrialización”.
Canda isto advertiu que as grandes empresas eléctricas “están a aproveitar a ocasión do negocio eólico para facer o seu lavado verde, sen ter previamente reparado a súa débeda ecolóxica nin resolto o impacto social xerado”.
Por iso demandou unha verdadeira transición ecolóxica galega “ordenada, xusta, ao servizo do País, cunha xestión pública que poña fin ao oligopolio das grandes eléctricas”.
HORARIOS E LUGARES
A Coruña 11:30h, Obelisco
Cee 11:30h diante do Concello
Carballo 11:30h diante do Concello
Betanzos 11:30h, Praza García Irmáns
Santiago 11:30h, Praza Roxa
Ribeira 11:30h, Praza do Concello
Pontevedra 12h, Praza da Peregrina
Vilagarcía 12h, Praza de Galiza
A Estrada 12h, Praza do Mercado
Ferrol 11h, Praza de Armas
As Pontes 12h, diante do Concello
Lugo 12h, Subdelegación do Goberno
Monforte 12h, diante do Concello
Foz 11:30h, diante da Delegación de Facenda
Ourense 11:30h Praza do Ferro
Verín 12h, Praza do Concello
Vigo 12h, Farola de Urzaiz
O Porriño 12h, Praza do Concello
A Guarda 12h, Praza de Avelino Vicente (As de Copas)
Cangas 12h Praza do Concello
Sector estratéxico para Galiza
O secretario xeral da CIG fixo especial fincapé no valor estratéxico que para Galiza ten o sector enerxético, polo que representa no seu PIB e por ser un factor relevante para a produción industrial. Denunciou que, porén, ao longo dos anos, “por decisión políticas, Galiza foi especializándose na xeración de electricidade con enormes custes socias e medio ambientais e sen poder tirar proveito desta actividade”. Nese sentido lembrou que “en Galiza exportamos, nos últimos anos, unha media do 30% en favor doutros territorios e do seu desenvolvemento económico, social e industrial mentres en Galiza, pechan empresas, medra o desemprego e continua a emigración”.
Ademais criticou ao Goberno español do PSOE e UP por trasladar toda solución “ao xogo do puro e duro do libre mercado, confiando que con máis renovábeis en produción, o prezo baixará”.
Propostas de actuación inmediata
Sobre a mesa puxo unha serie de medidas a adoptar por parte dos gobernos español e galego, no marco das súas competencias, vía Decreto e outras ferramentas legais para levalas adiante. Propostas que a CIG ten presentado en numerosas ocasións, que non foron atendidas polos distintos gobernos e cuxa aplicación tería evitado chegar á actual situación:
1.-O recoñecemento da enerxía como dereito fundamental a unha vida digna que obriga ás Administracións Públicas a desenvolver e fomentar políticas públicas de intervención no sector eléctrico coas que garantir o aceso de todas as persoas á mesma.
2.-Reversión das instalacións hidroeléctricas que teñan rematado e rematen a concesión, destinado os beneficios da produción hidroeléctrica a abaratar o custe da electricidade.
3.- Creación dunha Empresa Pública Galega de Electricidade que xestione as centrais hidroeléctricas cuxa concesión vaia vencendo e, tamén, controle as participacións accionariais que ten a Xunta noutras empresas enerxéticas.
4.- Fiscalización das concesións hidroeléctricas en vigor de acordo á lexislación de augas vixente en Galiza e no Estado español a fin de garantir que a enerxía reservada en favor das Administracións Públicas se destina a baixar o prezo da electricidade.
5.- Modificar o sistema tarifario, limpando a factura de todas as peaxes que non teñen relación directa co funcionamento do sistema eléctrico, coa produción de electricidade: primas renovábeis, custes extrapeninsulares...
6.- Retirada do pool, do mercado maiorista, para fixar o prezo da electricidade, as centrais hidráulicas e as nucleares.
7.- Modificar transitoriamente os impostos que actualmente están presentes na tarifa eléctrica e que pagan inxustamente as persoas consumidoras mentres non entren en vigor as medidas anteriores, reducindo o tipo máximo de IVE actual, do 21%, ao 4% que se aplica aos produtos básicos e, así mesmo, que as empresas deixen de repercutir nas usuarias e usuarios o 7% do imposto á xeración.
8.- Implantación da tarifa eléctrica galega, dunha tarifa eléctrica máis baixa en Galiza, partindo dunha redución do 30% das peaxes do sistema eléctrico.
Foi Fernando Branco quen explicou que destas medidas, hainas de impacto inmediato na factura da luz e medidas a máis longo prazo. A curto prazo salientou a redución da fiscalidade ao 4%, que está agora no 21% para empresas, PEMES e consumos comerciais e, temporalmente no 10% para consumo doméstico, que teñen menos de 10 kw de potencia contratados. E limpar da factura aquelas peaxes que non teñen a ver co propio sistema eléctrico: as primas de renovábeis, que son 6.000 millóns de euros ao ano e os extra custos extrapeninsulares para compensar solidariamente o alto prezo da xeración de electricidade que teñen en Canarias, Baleares, Ceuta e Melilla, uns 750 millóns de euros ao ano. Ambas partidas que “deberían de estar en orzamentos do Estado” e non na factura. “Sería máis xusto socialmente porque ao estar no recibo afecta tanto a unha traballadora de Citröen como a Florentino, pero se está en orzamentos do Estado quen máis contribúe é quen máis gaña”.
Medidas para mudar o sistema eléctrico
Respecto das outras medidas subliñou que, aínda que non teñen impacto inmediato “hai que facelo xa”, como a recuperación das centrais hidroeléctricas, que considerou que teñen que ir a unha empresa pública galega de electricidade que as xestione. “Non hai ningún motivo para que esas centrais sigan sendo xestionadas por mans privadas, algunhas desde hai máis dun século, forzando ao límite a Lei de Augas”.
Tamén reclamou a modificación do sistema de casación de prezos no mercado maiorista, o chamado pool, que paga todas as tecnoloxías por igual e sempre a custo da máis cara. “Iso é un disparate xa de presente, pero máis de futuro, porque sempre imos ter algunha tecnoloxía cara que vai entrar a producir pola propia demanda enerxética que se prevé no futuro”.
Sobre esta cuestión demandou que se sacaran do mercado dúas tecnoloxías que “están súper amortizadas e que non emiten CO2”, como as nucleares e as hidroeléctricas. Tecnoloxías que, casualmente, están en posesión de Naturgy, Iberdrola e Endesa e que teñen unha posición de forza no mercado. “Por iso hai que sacalas do mercado maiorista e ir a un sistema de fixación de prezos”, concluíu.