SENTENZA
No seu
fallo, o alto tribunal aplica o criterio de imputar a
responsabilidade á mutua da actividade profesional que quede
afectada polas limitacións funcionais derivadas do accidente. Se a
incapacidade do traballador proxéctase sobre as dúas profesións,
haberá unha repartición de responsabilidades.
O
pluriempleo é na actualidade, máis que unha opción unha necesidade
para moitos traballadores debido á baixada salarial xeneralizada
durante a crise económica. Se se produce un accidente laboral a que
mutua correspondería o pago no período de baixa do traballador?
A Sala
Social do Tribunal Supremo, Sentencia 478/2017, do 6 de Xuño (Rec.
1765/2015) resolveu esta situación no caso dun traballador que
compatibilizaba o seu traballo nunha chatarrería coa repartición de
pizzas. No seu fallo, o alto tribunal aplica o criterio de imputar a
responsabilidade á mutua da actividade profesional que quede
afectada polas limitacións funcionais derivadas do accidente. Se a
incapacidade do traballador proxéctase sobre as dúas profesións,
haberá unha repartición de responsabilidades.
A
sentenza do Supremo desestima o recurso interposto pola Mutua Galega
de Accidentes de Traballo, e confirma a sentenza de ditada o 16 de
marzo de 2015 pola Sala do social do Tribunal Superior de Xustiza de
Galicia.
O
traballador prestaba servizos a tempo completo como peón de
chatarrería nunha empresa, e tamén traballaba en réxime de
pluriempleo a tempo parcial para outra mercantil como repartidor de
pizzas en moto, e nesta actividade sufriu un accidente de
circulación, cualificado sen discusión como accidente de traballo.
Ambas as empresas tiñan a súa propia Mutua para cubrir as
continxencias profesionais. Exponse agora pola vía do recurso de
casación unificadora, que Mutua aseguradora é a responsable do
abono da prestación de incapacidade permanente parcial.
A dúbida
xorde porque tras o accidente con traumatismo cranio-encefálico, en
principio as secuelas só proxectan limitacións funcionais sobre un
dos traballos (o de repartidor), podendo o traballador seguir
desenvolvendo a outra actividade con normalidade, e por iso foi
declarada responsable a Mutua de Telepizza. Pero no Xulgado do Social
da Coruña, declarouse a responsabilidade concorrente de ambas as
Mutuas no abono da prestación da incapacidade permanente parcial
derivada de accidente de traballo do traballador, debendo
distribuírse a responsabilidade en proporción á contía das bases
de cotización.
O
razoamento da sentenza de instancia, que agora o Supremo confirma,
baseouse en analizar o alcance das lesións residuais do traballador
unha vez obtida o alta, para concluír que as lesións tiñan
incidencia incapacitante sobre as dúas profesións que tiña o
traballador pluriempleado. Na medida en que a incapacidade parcial
incide nas dúas actividades, aínda que o traballador accidentado
tras o alta prestase servizos só nunha delas, deben ser ambas as
Mutuas as que deben abonar a prestación.
Segundo
o Tribunal Supremo, non existe contradición coa sentenza achegada ,
sempre que na resolución de contraste só se declarou responsable a
unha Mutua porque as limitacións funcionais unicamente afectaban a
unha das dúas actividades que o traballador viña desenvolvendo, e
no suposto examinado agora, como se manifestou, influía en ambas.
A
sentenza de contraste achegada é a ditada pola Sala do social do
Tribunal Superior de Xustiza de Castela e León, de data 11 de xullo
de 2005 (Rec. 1178/2005). Nela resólvese un problema que podería
parecer semellante ao da sentenza recorrida, debido a que se trata
dun traballador que compatibilizaba en réxime de pluriempleo dúas
actividades laborais, unha como oficial 2ª electricista para a
empresa "Televent" e outra de axudante de camareiro os fins
de semana. Sufriu un accidente de traballo cando prestaba servizos
para a primeira, a consecuencia do que se lle declarou en situación
de incapacidade permanente total para a profesión habitual de
oficial de 2ª electricista, facéndose integramente responsable á
Mutua aseguradora de Televent.
A Sala
considera que, aínda que aparentemente en ambas as resolucións -a
sentenza recorrida e a de contraste- abórdase un mesmo problema, hai
unha diferenza absolutamente esencial, como é a de que na recorrida
a resolución administrativa que declarou a incapacidade permanente
parcial de ningún xeito refírese a unha soa das actividades, senón
que pola contra, a sentenza describe que a incapacidade incide tamén
na profesión de repartidor de pizzas, non só na de peón de
chatarrería, como pretendía a Mutua Asepeyo para desprazar a
responsabilidade da Mutua Galega, mentres que na sentenza de
contraste consta con absoluta claridade que a incapacidade permanente
total declarouse para a profesión habitual de oficial de 2ª
electricista e non para a de camareiro.
Por iso
conclúe que en ambas as sentenzas aplicouse con total corrección a
doutrina da Sala respecto diso, establecida na STS do 22 de xuño de
1998, porque na situación da recorrida o resultado da incapacidade
proxectábase sobre as dúas profesións ou actividades, mentres que
na recorrida unicamente incidía nunha delas, o que facía
inaplicable a doutrina da xurisprudencia unificada que recolle na súa
fundamentación e que acabamos de citar.
Máis info en www.cigsaudelaboral.org