O
maxistrado titular do Xulgado do Social 8 de Bilbao, fallou unha
sentenza na que considera como accidente laboral dun traballador o
“incómodo ambiente de traballo” xerado dentro da súa empresa
cara á súa persoa e que tiveron a súa orixe nas reclamacións
salariais e de categoría que este expuxera e condena á empresa
aseguradora, ao Instituto Nacional e á Tesourería da Seguridade
Social e á empresa para responsabilizarse das súas consecuencias.
“Non
nos atopamos ante o concepto xurídico de acoso no traballo (…),
senón máis ben outra figura que vén emerxendo na actualidade e que
son os riscos psicosociais, isto é a denominada tensión laboral”,
causado polas circunstancias mencionadas.
A
empresa, Construcións e Reformas, non aceptou as reclamacións do
traballador. Ademais, levou a cabo “uns cambios” na súa
“estrutura organizativa” que provocaron no afectado “un estado
de ansiedade”.
De
acordo co fallo, o empregado comezou a traballar en Construcións e
Reformas, como auxiliar de segunda administrativo o 18 de xuño de
2014, desempeñando as súas tarefas no departamento administrativo
da empresa. O 2 de febreiro de 2017 iniciou un proceso de
incapacidade temporal por continxencias comúns co “diagnóstico de
ansiedade”. Foi dado de alta o 30 de marzo dese mesmo ano e
despedido o 24 de abril de 2017 recoñecendo a empresa a
improcedencia do despedimento.
No
informe da Inspección de Traballo consta que tanto o representante
da empresa como dous traballadores recoñeceron a existencia dun
conflito co traballador denunciante, -orixinado pola reclamación dun
incremento salarial e de categoría- que derivou nunha perda de
confianza do Administrador, que lle revogou as claves que o
traballador utilizaba para acceder ás contas bancarias da empresa
“ao obxecto de desenvolver as súas tarefas de control e xestión
dos pagos e cobros”.
Nesa
época, ademais, produciuse a incorporación dun novo responsable do
departamento financeiro a tempo completo. Ata setembro de 2016 dita
función realizábaa unha persoa externa que faleceu, polo que boa
parte da carga de traballo que era responsabilidade do traballador
demandante, foi asumida polo novo responsable.
Dende
o punto de vista do maxistrado “En esencia o actor está a expor
que como consecuencia dun suposto ‘acoso’ no traballo xeróuselle
un estado de ansiedade”.
“O
acoso moral (“mobbing”) consiste nun agresión do empresario, ou
dalgún dos seus empregados co coñecemento e tolerancia daquel,
mediante feitos, ordes ou palabras, repetida e duradeira no tempo, co
fin de desacreditar, desconsiderar e illar ao traballador, que pode
chegar mesmo a deteriorar a súa saúde, con obxecto de conseguir un
auto-abandono do traballo, producindo un dano progresivo e continuo á
súa dignidade. A resistencia do traballador ante este ataque depende
da súa fortaleza psicolóxica e da súa capacidade de sobrepoñerse
á adversidade”, apunta o maxistrado.
“Non
nos atopamos ante o concepto xurídico de acoso no traballo como tal
(…), senón máis ben outra figura que vén emerxendo na
actualidade e que son os riscos psicosociais, isto é a denominada
tensión laboral, causado por un incómodo ambiente laboral, como
consecuencia da conflitividade laboral orixinada polas reclamacións
salariais e de categoría deste, non aceptada de entrada pola
empresa, e acompañadas de cambios na estrutura organizativa da
empregadora, que provocaron no demandante un estado de ansiedade, que
deu lugar ao proceso de IT”, explica.
“A
cualificación como accidente de traballo deste tipo de enfermidades
vén sendo admitida pola xurisprudencia, a condición de que se
acredite fehacientemente a relación causa/efecto entre a realización
dun traballo e a aparición posterior da enfermidade”.
E
correspondíalle á empresa a carga da proba: “demostrar que a
lesión, trauma ou defecto non se produciu a consecuencia da
realización da tarefa”.
“Para
que unha enfermidade sexa cualificada como accidente de traballo, sen
conexión ou vinculación con enfermidade previa, é preciso que
concorran os seguintes requisitos a) que a enfermidade fose contraída
con motivo do desempeño da actividade laboral e b) que o traballo
sexa a única ou exclusiva causa da súa aparición, extremos ambos
cuxa proba incumbe á persoa traballadora que pretende incardinar a
súa padecemento na consideración de accidente de traballo”,
relata o maxistrado.
En
canto ao primeiro elemento ou requisito dos dous, “no caso das
enfermidades de corte psíquico, ha de engadirse, ademais, que abonda
con que a actividade laboral haxa provocado a doenza, aínda que non
poida vincularse a mesma a unha concreta actuación laboral ( STS do
18 de xaneiro de 2005, RJ 1157)”.
En
canto ao segundo dos requisitos, “un indicio que evidencia a
existencia de nexo causal directo entre o traballo e a patoloxía en
cuestión é a inexistencia de sintomatoloxía previa allea ao
traballo e doutras causas que puidesen facer xurdir a enfermidade. En
todo caso, é preciso que concorra algún axente externo que explique
a aparición da enfermidade”.
“No
caso que agora se axuíza”, conclúe o maxistrado, non cabe
“ningunha dúbida acerca de que a situación de Incapacidade
Temporal iniciada o 02/02/2017 obedece á ambiente conflitividade
laboral, orixinado polas reclamacións salariais e de categoría do
demandante, non aceptadas pola Empresa, acompañadas de cambios na
estrutura organizativa da empregadora, o que evidencia que foi ese
ambiente na empresa nos duros termos en que se produciu, o que foi o
único detonante da enfermidade, o que provoco no actor o cadro de
ansiedade, en consecuencia a demanda debe ser estimada”.
Fonte:
Confilegal
