Unha sentenza ditada polo Xulgado do
Social número 5 de Las Palmas de Gran Canaria ditaminou que o
trastorno depresivo que motivou a baixa dunha médica de Atención
Primaria do Servizo Canario de Saúde (SCS) entre os meses de xaneiro
e novembro de 2017 ten a súa orixe nas condicións laborais da
demandante, debido sobrecarga de traballo de esta. A resolución
xudicial recoñece a síndrome do traballador queimado como accidente
de traballo.
Dúas son as consecuencias inmediatas
do fallo:
Por unha banda, conleva o incremento da
prestación que recibe a demandante, que pasa do 60% da base
reguladora por continxencia común ao 75% por continxencia
profesional, e por outra deixa aberta a posibilidade de poder recibir
unha indemnización.
A maxistrada Virginia Egea, xuíza
de adscrición territorial, considera probado que a situación de
incapacidade temporal da profesional sanitaria é consecuencia da
sobrecarga de traballo que experimentou dende o ano 2010 no centro de
saúde no que exerce, en Arguineguín, no sur de Gran Canaria.
A médica denunciou que dende ese período viuse obrigada a atender
unha media de 40 ou 50 pacientes ao día. A axenda dos anos 2012,
2013, 2014 e 2015 recolle que por día pasaban pola súa consulta
unha media de 30 persoas diarias en intervalos de dez minutos.
A estas citas engadíanselle as
incidencias que tamén debía atender por permisos, vacacións ou
baixas dos seus compañeiros, así como cando algún deles atopábase
en urxencias ou cubrindo un servizo de ambulancia. Os informes
obrantes na causa falan de 252 pacientes anuais a través desta vía,
unha carga de traballo á que se sumaba tamén a realización de
gardas que, segundo a resolución xudicial, non quedou acreditado que
fosen voluntarias. A demandante aparece 58 veces no cuadrante de
gardas de 2014 e 57 veces na de 2015.
Os demandados (o Servizo Canario de
Saúde, a Mutua de Accidentes de Canarias e o Instituto Nacional de
Seguridade Social) defendían que o trastorno depresivo da
facultativa afundía as súas raíces en circunstancias anteriores e
alleas a unhas condicións laborais que, en calquera caso, actuarían
como desencadenamento. Referíanse, en concreto, a un aborto que
sufriu anos atrás e a un exame que non superou. A xuíza precisa, en
cambio, que a administración non achegou ningunha proba da que se
desprenda un indicio de que estes feitos puideron repercutir no
padecimiento.
“Si consta claramente nos informes
médicos achegados, ademais das patoloxías que aínda que non
constitúen o trastorno en si, pódense entender como síntomas da
enfermidade (colitis, gastritis, dor abdominal...), que xa en
abril de 2016 existían síntomas compatibles coa síndrome do
queimado”, recolle unha sentenza que explica que o fundamental
neste tipo de casos é delimitar a causa da enfermidade, “resultando
que a mesma pode ter unha causa laboral incluso se non se aprecia
conduta ilícita da empregadora”.
A demandante encadeou numerosas baixas
laborais entre 2012 e 2013 por diferentes razóns, dende problemas
gástricos ata complicacións do embarazo ou ansiedade.
A resolución xudicial explica que a
síndrome do traballador queimado desenvólvese en catro fases:
- unha primeira idealista, na que o nivel de enerxía e as expectativas no traballo son altas;
- unha segunda de sobreesforzo, na que o afectado advirte de que o seu traballo non está á altura das súas expectativas;
- unha terceira de desilusión e frustración, que vén acompañada de fatiga, e
- unha cuarta de desmoralización, caracterizada por unha perda de interese no traballo.
Os síntomas desta síndrome
maniféstanse con carácter físico (fatiga, problemas de soño,
cefaleas...) como psicolóxicos (irritabilidade, ansiedade,
depresión) e conductuais (absentismo, baixo rendemento,
illamento...)
Os demandantes non presentaron recurso
de casación ante o Tribunal Supremo, polo que, unha vez
transcorrido o prazo legal para poder facelo, a sentenza adquiriu
firmeza.
Fonte: O Diario
Ningún comentario:
Publicar un comentario