En marzo de 2015, o traballador, que
prestaba servizos laborais para a empresa demandada como operario de
mantemento de almazara, atopándose pola tarde no seu domicilio
realizando tarefas de descarga de leña, comezou a sentir unha dor no
brazo esquerdo, o cal persistiu durante toda a noite.
Ao día seguinte, ás 7:00 horas,
acudiu ao seu traballo e comezou a realizar as tarefas propias do
mesmo. Estando no lugar de traballo a referida dor acentúase,
aparecendo ademais outros síntomas tales como mareos e vómitos,
motivo polo cal o traballador, sobre as 11:45 horas, abandona o posto
de traballo para dirixirse aos servizos médicos, diagnosticándoselle
pericarditis aguda post infarto de miocardio.
É doutrina reiterada da Sala que a
presunción “iuris tantum” de laboralidad do art. 115.3 da LXSS
-actual art. 156.3- esténdese non só aos accidentes, senón tamén
ás enfermidades, pero ha de tratarse de enfermidades que pola súa
propia natureza poidan ser causadas ou desencadeadas polo traballo,
sen que poida aplicarse a presunción a enfermidades que “pola súa
propia natureza exclúan unha etiología laboral”.
A presunción opera fundamentalmente no
ámbito das lesións cardíacas, no que, aínda que se trata de
enfermidades nas que non pode afirmarse unha orixe estritamente
laboral, tampouco cabe descartar que determinadas crises poidan
desencadearse como consecuencia de esforzos ou tensións que teñen
lugar na execución do traballo. No presente caso non existe proba
convincente que destrúa a presunción de laboralidad, polo que ha de
entenderse que a lesión se produciu no lugar e tempo de traballo.
Fonte: iustel
Ningún comentario:
Publicar un comentario