Saúde laboral
Esta sentenza resolve sobre a
procedencia ou non da sanción disciplinaria de suspensión de
emprego e soldo a un traballador que non utilizou as proteccións
auditivas durante dous días seguidos e o feito de que o traballador
tivese recoñecida unha patoloxía previa por exposición a ruído,
susceptible de agravación. O Tribunal desestima o recurso de
suplicación exposto, confirmándose a sentenza recorrida.
Mediante carta de data 20 de novembro
de 2015 a empresa procede a sancionar ao traballador, por falta moi
grave, con suspensión de emprego e soldo por 16 días, por
incumprimento de normas de prevención de riscos laborais -sempre que
de tal incumprimento derive un risco grave e inminente para a
seguridade e saúde dos traballadores- e sobre feitos sucedidos
os días 19 e 21 de setembro de 2015 ao estar a traballar sen os EPIs
necesarios (protección auditiva) e relacionar a súa deficiencia
auditiva cos niveis de ruído no seu posto de traballo.
En zona de portería, oficinas,
loxística, planta de nitrato de estroncio, entre outras, ten carteis
que indica que se trata de zona vídeo vixiada e que pode estar
vixiado e con referencia á lei de protección de datos e así mesmo
en determinadas zonas, que é preciso uso obrigatorio de protección
auditiva, como na planta de nitrato do estroncio. O traballador
aparece sen protección auditiva, cando debía portala e
reiteradamente á beira de cartel que prescribe uso obrigatorio de
protección auditiva.
Foille entregado material de
seguridade, entre outros de protección auditiva. O traballador foi
declarado por resolución do INSS en 2015 afecto de Lesións
Permanentes Non Incapacitantes, Baremo 009 (Enfermidade Profesional)
por hipoacusia.
O traballador sancionado manifesta que
non sucederon os feitos como os describe a empresa e no seu caso non
teñen transcendencia para ser catalogados como falta moi grave.
Alega trato discriminatorio, por canto outro empregado foi sancionado
por non levar protector auditivo o 27 de setembro de 2015, por falta
grave con amoestación por escrito. Así mesmo, o xefe de quenda non
foi sancionado, incumpríndose o acordo de empresa segundo o cal, a
sanción a un empregado, comporta a do superior xerárquico por falta
de vixilancia.
Respecto da falta de sanción ao
superior xerárquico segundo comunicación interna da empresa en
relación coa protección auditiva fronte ao ruído establécese que
o traballador que non faga uso dos mesmos, serán sancionado xunto co
mando superior, por non obrigar aos seus subordinados á súa
utilización, adición que non pode aceptarse xa que a súa inclusión
en feitos probados non afectaría ao fallo que se puidese ditar xa
que o ventilado en autos é a sanción imposta ao actor e de ningún
xeito que deba sancionarse ao Xefe de Quenda cando se descoñece a
súa intervención nos feitos, polo que iso de ningún xeito
afectaría á sanción imposta ao actor, máxime cando no feito
probado quinto recóllese que os feitos foron detectados mediante
fotografías dunha cámara de vídeo vixilancia, sen que conste
intervención do referido Xefe.
Respecto do posible trato
discriminatorio, a empresa cualificou de maneira diferente uns mesmos
feitos, no caso do actor como falta moi grave e respecto doutro
traballador como falta grave; alegación que non pode sosterse xa que
para iso debese acreditarse que os feitos son idénticos; con todo,
no feito probado undécimo recóllese que o outro traballador foi
sancionado por falta grave, con amoestación por escrito, ao non
levar protector auditivo o día 27 de setembro de 2015, mentres que o
actor realizou tal conduta dous días, o que indubidablemente
aumentou o risco para a súa saúde máxime cando xa anteriormente
fóronlle recoñecidas lesións permanentes non invalidantes pola súa
situación de hipoacusia, polo que a súa conduta indubidablemente
podía provocarlle maior dano e, ademais, de maneira próxima e
inminente.
Respecto da consideración de falta moi
grave, non pode prosperar xa que o traballador demandante tiña
recoñecida a situación de lesións permanentes non invalidantes a
consecuencia de hipoacusia en resolución de Instituto Nacional da
Seguridade Social do 31 de marzo de 2015, non obstante o cal en dúas
ocasións posteriores, días 19 e 21 de setembro de 2015 (feitos
polos que se lle sanciona) non utilizou as medidas de protección
auditiva, aínda a propósito da súa situación, o que
indubidablemente podía provocarlle maior dano polo que o risco era
de maior gravidade e, ademais, de forma inminente, estando, por
tanto, exposto a unha agravación da súa patoloxía debido á
exposición a niveis de ruído por encima dos permitidos.
Por todo iso, e con aceptación dos
argumentos desestímase o recurso de suplicación exposto,
confirmándose a sentenza recorrida.
Ligazón á Sentenza
Máis info en www.cigsaudelaboral.org
Ningún comentario:
Publicar un comentario