Coa
sinatura este xoves do IV Acordo para o Emprego e a Negociación
Colectiva, CCOO e UGT escenifican o seu papel máis derrotista e a
súa renuncia expresa a loitar pola recuperación dos dereitos
laborais, salariais e sociais roubados á clase traballadora. Os
termos do acordo asinado hoxe son basicamente os mesmos que xa
valoramos o 25 de xuño, mais cun agravante que non figuraba no
preacordo: a prórroga do III Acordo (2015-2016-2017). Esta
incorporación na acta final supón o entreguismo absoluto por parte
dos sindicatos españois ao marco de relacións laborais creado a
raíz da reforma laboral do PP de 2012 e á política económica
neoliberal máis dura.
Coa sinatura este xoves do IV Acordo
para o Emprego e a Negociación Colectiva, CCOO e UGT escenifican o
seu papel máis derrotista e a súa renuncia expresa a loitar pola
recuperación dos dereitos laborais, salariais e sociais roubados á
clase traballadora. Os termos do acordo asinado hoxe son basicamente
os mesmos que xa valoramos o 25 de xuño, mais cun agravante que non
figuraba no preacordo: a prórroga do III Acordo (2015-2016-2017).
Esta incorporación na acta final supón o entreguismo absoluto por
parte dos sindicatos españois ao marco de relacións laborais creado
a raíz da reforma laboral do PP de 2012 e á política económica
neoliberal máis dura.
Para o secretario xeral da CIG, Paulo
Carril, resulta especialmente grave que se reviva o III AENC en pleno
ano 2018, cando "existe un empobrecemento xeneralizado da clase
traballadora, o deterioro dos dereitos laborais é enorme, e a
pobreza laboral e as novas formas de explotación están moi
asentadas".
Carril denuncia que CCOO e UGT
lexitiman e perpetúan no IV Acordo para o Emprego e a Negociación
Colectiva a reforma laboral do PP, dándolle vixencia a aspectos do
anterior pacto tan negativos para a clase obreira como:
- Fomento da precariedade, a temporalidade e a subcontratación.
- Promoción da explotación xuvenil sobre a base de validar os plans e políticas de emprego xuvenil actualmente en vigor e que fan da nosa mocidade man de obra barata e sen dereitos.
- Fomento das suspensións colectivas de emprego e reducións de xornada.
- Apoio e promoción dos plans privados de pensións.
- Establecemento de instrumentos de flexibilidade da condicións de traballo en cuestións clave como mobilidade funcional, xornada de traballo e inaplicación de condicións laborais.
- Desmantelamento das coberturas nos convenios colectivos por incapacidade temporal, vinculándoas á perversidade dos pluses de absentismo. Ao tempo neste novo acordo non se contempla ningunha medida para facer fronte á política de acoso das mutuas ou ás altas indebidas á traballadores e traballadoras doentes de enfermidades profesionais, accidentes laborais ou enfermidade común.
- Seguindo o camiño marcado no III AENC, a sinatura do novo acordo afonda no desmantelamento da negociación colectiva, aceptando a dinámica da ultraactividade aprobada na reforma laboral do PP, así como chamando a acordos parciais que rachan a unidade e integridade dos convenios colectivos.
Renuncia de CCOO e UGT á loita pola
recuperación dos dereitos
En definitiva, subliña Paulo Carril,
coa sinatura do IV Acordo Interconfederal de Negociación Colectiva,
CCOO e UGT lexitiman e consolidan a reforma laboral na súa peor
versión. "Fronte á propaganda que fan en público, estas
centrais sindicais demostran a súa inutilidade para a clase
traballadora, pois co seu entreguismo están avalando os intentos de
facer permanente a reforma laboral do PP e aceptan as lóxicas
neoliberais que xa vimos no acordo de función pública, cando, por
exemplo, se liga salarios a produtividade e resultados do
absentismo".
Renuncian expresamente a loitar pola
recuperación de dereitos laborais, salariais e sociais da clase
traballadora afondando no empobrecemento xeneralizado e a
precariedade, ao pactar unha suba de arredor do 2%, cando a perda de
poder adquisitivo, desde 2009, foi de preto do 16%. Ademais, mentres
continúan a desligar os incrementos salariais do IPC e se elimina as
cláusulas de revisión, CCOO e UGT validan un sistema mixto de suba
dos salarios, no que se marca un 1% variábel ligado á produtividade
e ao absentismo. Polo tanto, as melloras retributivas das que tanta
propaganda fan na realidade traduciranse nunha perda maior do poder
adquisitivo dos salarios.
A estas centrais sindicais estatais
tampouco lles treme á man á hora de dar carta branca á patronal
para fomentar a subcontratación, os descolgues de convenio, os EREs
e a flexibilidade; consolidar a centralización da negociación
colectiva, non establecer mecanismos automáticos para garantir a
ultraactividade dos convenios; e non se toman medidas reais para
promover a igualdade de oportunidades entre mulleres e homes.
O Acordo afonda na precarización
Neste senso, o secretario confederal de
Negociación Colectiva, Francisco González Sío, destaca que outro
aspecto importante do acordo é que afonda nos contratos a tempo
parcial como mecanismo de axuste das empresas. "Mecanismo este,
engade, que durante estes anos de crise acrecentou os baixos
salarios, a fraude nas horas extras e na Seguridade Social. Algo que
demostra que non hai ningunha intención de loitar contra a economía
somerxida, senón de someter a clase traballadora nun modelo
económico baseado no escravismo laboral e o aumento das e dos
traballadores pobres".
"Coa sinatura deste acordo, o
único que fan CCOO e UGT é renunciar a mobilización social e
someterse aos intereses da patronal", sentenza Carril.
Ningún comentario:
Publicar un comentario