En recurso de casación para a
unificación de doutrina o Tribunal Supremo estableceu que non
procede a redución (50%) da suma recoñecida como indemnización
alegando o hábito tabáquico do traballador (30 cigarros ao día). O
determinante e excluínte neste caso é que se trata dunha
continxencia profesional constatada que, por si soa, posúe a
suficiente entidade para xerar a incapacidade laboral do traballador
e mesmo a súa morte, a partir do cal resulta irrelevante que fora
fumador.
Queda acreditado, ademais, que a
empresa incumpriu, sequera sexa en maior ou menor parte, o deber de
adoptar as medidas pertinentes respecto diso e non prestou a obrigada
asistencia á saúde do seu traballador, polo que a súa
responsabilidade e consecuente débeda indemnizatoria, non é
modulable.
Tal responsabilidade non pode ser
obxecto de repartición entre dous suxeitos presuntamente obrigados a
asumila (empresa e o propio traballador) cando a causa da
continxencia é cualificada de profesional, de tal modo que ha de
entenderse neste caso que a exposición continuada durante moito
tempo ao amianto resulta determinante, e en todo caso suficiente,
para xerar o sinistro, de maneira que mesmo a propia imprudencia do
traballador da concreta clase mencionada, carecería de
transcendencia para os efectos pretendidos, ao ser xa inoperante,
dada a magnitude daquela causa profesional, que esixiría, canto
menos, para a teórica concorrencia doutra, un nivel semellante e que
non deixase reserva algunha sobre a súa concreta influencia no caso
e o seu proceso morboso.
Ligazón ao texto da Sentenza
Fonte: Laboralsocial
Ningún comentario:
Publicar un comentario